23 tot 26 juli in Lijiang

23 tot 26 juli in Lijiang

‘s Nachts om 00.30 uur aangekomen op de kleine luchthaven van Lijiang. We hadden geregeld dat we door een taxibusje opgehaald zouden worden. Die stond inderdaad op ons te wachten. Alleen het was wel een erg mini-minibusje. Foutje van het hotel. De taxichauffeur had de situatie snel opgelost. Een collega was bereid ons mee te nemen.

Rond 1.00 uur waren we in het hostel. Inchecken en nog snel even een koud biertje voor het slapen gaan. Het meisje dat als nachtportier fungeerde wilde naar huis. Voor haar was het al laat. Geen probleem als we bleven zitten. Als we de lampen maar uit deden als we gingen slapen. Lekker relaxed hostel.

De volgende ochtend genoten van een roereitje, bacon en toast en…. een vers gezet kop koffie. Als vanouds genoten van een westers ontbijtje aan de grote tafel waar we met z’n zevenen omheen konden zitten. Deze tafel werd onze vaste stek in de ochtenden en ’s avonds na terugkomst van het eten. Het hostel bleek een echt backpackers hostel te zijn. De lobby was gezellig ingericht met verschillende hoekjes waar je kon zitten. Zo was er onze tafel bij de openslaande ramen; een zithoek met een grote lage vierkante tafel waar je kon chillen en een DVD room met een groot flatscreen en tientallen films. Verder stond er een boekenkast met ruilboeken. Reizigers die hun boek uit hadden konden deze ruilen met een boek uit de boekenkast. Handig systeem. Helaas stonden er alleen engelse en chinese boeken in. Ook de sfeer was uiterst relaxed daar. Lekker muziekje op; deze keer eens geen chinese muziek, maar Norah Jones en John Mayer. We hadden het er meteen naar ons zin.

’s Middags Lijiang gaan verkennen. Lijang bestaat uit een modern gedeelte en een oude stad. De oude stad is prachtig om te zien. In ieder geval als je een beetje door de toeristische winkeltjes heen kan kijken. De huizen en daken waren traditioneel chinees,d.w.z. veel houtsnijwerk, rode kleuren en typische pannendaken. Normaal is het stratenpatroon in een Chinese stad geometrisch aangelegd, meestal in vierkanten. Makkelijk te onthouden en je verdwaald niet zo snel. In de oude stad van Lijiang kronkelde de smalle straatjes om elkaar heen. In het midden van de stad een groot plein waar de meeste straatjes op uit kwamen. In diverse straten was er ook nog een kanaaltje. Meestal zaten daar de restaurantjes aan. Je moest dan van het trottoir over een bruggetje naar het restaurant lopen. Vooral ’s avonds was de oude stad erg gezellig. Nog drukker dan overdag liep je dan mannetje aan mannetje door de straatjes, die verlicht werden door rode lampionnen. Iedereen was lekker aan het shoppen (chinezen zijn verzot op shoppen) of zat te eten in een van de tentjes langs het water.

De volgende dag zijn Marjet en Jerry vertrokken om 2 dagen in de bergen te gaan wandelen. De wandeling ging door/over de Tiger Leap kloof. Met een busje werden ze, samen met  wandelaars uit andere hotels, naar het beginpunt van de Tiger Leap gebracht. Vanaf daar moesten ze zo’n 4 uur via een smal bergpad naar boven klimmen. Bovengekomen was het verder lopen over de bergrug, langs een smal pad met rechts de ravijn van enkele honderden meters diep. Niet echt een tocht voor mensen met  hoogtevrees en zwakke knieën. Halverwege de tocht was een guesthouse waar overnacht kon worden. De volgende dag werd de tocht over de bergrug vervolgd en weer naar beneden geklommen, waar een busje de wandelaars weer zou oppikken. Onze twee helden hebben het volbracht! Het was wel loodzwaar, maart prachtig om te doen. Overigens als ze geweten hadden hoe zwaar de tocht was, dan waren ze er waarschijnlijk niet aan begonnen. Nu ze het gedaan hadden, waren ze toch wel blij het meegemaakt te hebben. Zinsneden die we ook al in de reisgidsen hadden gelezen over deze tocht.

Wij hebben onze dagen in Lijiang lekker lui doorgebracht. Veel los van de groep geopereerd door lekker uit te slapen, niet mee te gaan met uitstapjes maar aan de reisblog te werken en met z’n tweeën de stad in te gaan. Op een van onze wandelingen zijn we het hostel  linksaf verlaten i.p.v. rechtsaf. Al gauw zaten we in een oude buurt met werkmanshuisjes. Hartstikke leuk om te doen, want meestal zie je alleen de toeristische stukken van een stad. Op een gegeven moment werden we door een jonge chinese vrouw in het engels aangesproken. Wat we hier deden en waar we vandaan kwamen, wilde ze weten. Wij vertellen dat we dit leuk vonden om te doen; ook de andere zijde van een stad wilden zien. Ze stelde zich voor als Sugar en vertelde dat ze vlakbij kamers huurde. Of we het leuk vonden het huis te zien waar ze woonde? Natuurlijk vonden we dat leuk! Ze nam ons mee naar een ommuurde woning en via een grote deur kwamen we in de binnentuin. Haar kamerverhuurder woonde daar ook en zat op de veranda thee te drinken. Al giechelend en hippend van de spanning en enthousiasme vertelde ze honderduit over dat ze in Beijing woonde, engels en chinees studeerde, hier een kamer huurde en vakantie vierde, een beetje bijverdiende met het geven van engelse les aan schoolkinderen en of we mee naar boven wilden om haar kamer te bekijken. Marga heeft Sugar en haar kamer nog gefilmd. Ik was te overdonderd door al dit enthousiasme en openheid om aan fotograferen te denken. Sugar vertelde bij het weggaan dat ze graag beter engels wilde leren spreken; of we haar misschien zouden kunnen helpen? Nou, dat kwam goed uit, want in het hostel logeerde een Amerikaan die op zoek was naar een chinese leraar. Met ons voorstel haar telefoonnummer aan de Amerikaan te geven zijn we weer vertrokken. ’s Avonds hebben we de Amerikaan heel blij gemaakt met ons verhaal en het telefoonnummer. Hij zou Sugar de volgende dag meteen gaan bellen.

Op de dag dat Jerry en Marjet terug zouden komen van hun bergwandeltocht zijn wij met z’n 5en naar Snow Mountain gegaan. Busje geregeld en rond tien vertrokken we. Bij het park aangekomen schrokken we toch wel een beetje. Langs de weg die naar het vertrekpu nt van de kabelbaan leidde, stond een onafzienbare rij bussen. Mijn god, dachten we, waar zijn we nu weer in terecht gekomen! Uiteindelijk bleek het allemaal wel mee te vallen. Op een of andere manier gingen de chinese toeristen niet naar de bezienswaardigheid waar wij besloten hadden heen te gaan. In Snow Mountainpark kon je naar drie plekken toe:

- Snow Mountain zelf. De top van de berg met zijn gletsers (dik 4000 mtr). Helaas was de kabelbaan in onderhoud , dus die viel af.

- Yak meadow (ongeveer 3000 mtr.). Een weide met Yaks, boeddistische tempel en zicht op Snow Mountain

- tree meadow (ongeveer 2000 mtr.) Een weide met veel bos erom heen.

Wij kozen voor Yak Meadow. Yaks van dichtbij zien leek ons wel wat. Bovengekomen, na voor sommigen van de groep een afschuwelijke tocht in een open kabelbaancabine (hoogtevrees), was er bijna geen mens te bekennen.  Een plankenpad voerde omhoog naar de tempel en weide. Bij het beklimmen van de trap naar de tempel kregen we al snel last van de ijle lucht. We moesten regelmatig stilstaan en weer op ademkomen. Sommige chinezen die ook omhoog gingen hadden beneden in de vertrekhal van de kabelbaan zuurstofflesjes gekocht . Al  lurkend aan de zuurstof, in hun zondagse kleding, sommige vrouwen zelfs op hoge hakken, beklommen ze al hijgend de trappen naar boven. Het was wel een vermakelijk gezicht. Zuurstof uit een flesje was in het geheel niet nodig. Gewoon weer op adem komen, diep inhaleren, en dan rustig weer verder gaan.

De eerste stop was de boeddistische tempel. Overal wapperden de vlaggetjes met goede wensen die op de wind de wereld invlogen. De tempel was erg oud en nog in gebruik. Op diverse muren waren nog fresco’s te zien en in de zijgalerij waren de verblijven van de monniken. De tempel was niet voorzien van electriciteit. Alles werd verlicht met olielampen en gekookt werd er op houtvuur. Overigns waren wij de enigste die de tempel ingingen.De chinezen namen wat foto’s van de buitenkant en liepen door. Hun ging het alleen maar om op de foto te kunnen laten zien dat ze er geweest waren. Een stuk verder klimmen op de houten trappen kwamen we de eerste yaks tegen. Gelijk werden ze van alle kanten gefotografeerd, denkend dat dit de enigste yaks waren op de berg. Niet natuurlijk! Een eind hogerop liepen er tientallen. Alleen wil je op dat moment niet het risico lopen dat je geen yak meer tegenkomt; anders moet je weer naar beneden lopen om ze alsnog te fotograferen!

Na heel wat treden omhoog, veel stoppen en vooral hijgend en zwetend in de ijle lucht kregen we echt waar voorons geld. Op de top van de Yakmeadow kregen we een adembenemend mooi uitzicht op de gletsers van Snowmountain. Juist op dat moment brak het zonnetje even door. Hoe kon het mooier! Zeker een half uur hebben we dar zitten genieten van het uitzicht alvorens we de terugtocht aanvaardden naar de kabelbaan, waar voor sommige een nog verschrikkelijkere terugtocht naar beneden wachtte. Nu keken ze namelijk de diepte in i.p.v. naar boven.

Heelhuids, maar met wat trillende benen zijn ze beneden gekomen. Nu nog onze chauffeur zoeken tussen al de bussen en mini-vans die stonden te wachten op hun passagiers. Waar we ook keken, nergens ons busje te zien. Waar was die kerel? Waren wij verkeerd? Hoe moesten we naar huis komen als ie er niet meer was? En om de situatie nog dramatischer te maken ging het ook nog eens hozen van de regen. Met z’n allen in een hokje bij e parkeerplaats geschuild  en de chauffeur gebeld. Alleen verstond en sprak die geen engels. Op mijn vraag om ons op te pikken bij parkeerplaats 3 hoorde ik alleen maar “ok,ok” Wat er ook kwam geen busje. Dus nog maar eens gebeld. Weer hetzelfde riedeltje: “ok,ok”. Gelukkig belde daarna de taxicentrale en vertelde ons dat de chauffeur onderweg was en binnen 10 minuten bij ons was. Onder veel sorry,sorry, kwam ie dan eindelijk. Rond 19.00 uur waren we terug in het hotel. Nu was het wachten op onze wandelgiganten Jerry en Marjet. Eindelijk om 20.00 uur kwamen ze aanlopen. Na wat eerste stoere verhalen verteld te hebben over hun belevenissen bij een goed glas wijn, zijn we met z’n allen een restaurant op gaan zoeken voor ons laatste avondmaal in Lijiang.

Morgen vertrekken we naar Yangzhou