17 Juli, Chengdu.

Vandaag vroeg opgestaan om met de groep een dagtrip naar Dujiangyan (2300 jaar oude waterwerken) en de heilige taoistische berg Qingcheng Shan. Het busje stond al om 8 uur voor het hotel klaar. Gelukkig was het dit maal geen erg lange reis, want zelfs zonder bagage erbij zit je nog opgevouwen in zo’n mini-van. Maar… voor 1½ uur goed te doen. Het was wel weer drukkend warm. De luchtvochtigheid (90-95%)is hier zo hoog, dat je ook gaat zweten als je niets doet.

Allereerst gingen we naar de 2300 jaar oude waterwerken. Heel bijzonder, want wij (in europa) waren nog lang niet zover dat we dat ook konden. De waterwerken zijn aangelegd dor Li Bing. De waterwerken zijn tegelijkertijd een dijk, een afvoer- en een bevloeiingssysteem. Het dal rond Chengdu was zo in een klap van zijn waterproblemen af.

De entree werd gevormd door een prachtige overdekte houten brug van zo’n 150 meter lang. De brug was rijk versierd met allerlei houtsnijwerk en schilderingen, o.a. van hoe de waterdam werd aangelegd. Natuurlijk was het ook weer een toeristische bende met allerlei verkopers van prullaria en eten.  Omdat we redelijk vroeg waren hing de damp nog boven het water, wat enkele mystieke Chinese  plaatjes opleverden. Buiten de houten brug was er verder niet veel te zien. Ik, Theo, ben nog wel zo’n 3 km het park ingewandeld om de eigenlijke waterdam te zien. Was niet erg spectaculair. Het hele eind teruglopen leek me ook geen aanlokkelijk idee, dus ben ik maar met alle Chinese toeristen in de rij gaan staan voor het busje. Dit zijn kleine elektrische karretjes waar zo’n 12 man in kunnen. Ze rijden in elk park tussen de diverse bezienswaardigheden. De chinezen zijn dol op dit soort busjes. Hen gaat het alleen om alle bezienswaardigheden te zien, foto’s te maken met de bezienswaardigheid en hen erop, en dan weer snel doorreizen. Voor ons vaak lastig, omdat de chinezen de vervelende gewoonte hebben om voor te kruipen. Als jij een foto wilt nemen gaan ze gewoon voor je staan, lopen door je beeld heen, etc. Echter tussen de bezienswaardigheden was het heel rustig. Wij liepen die afstanden gewoon, omdat we ook de natuur en omgeving wilden zien. Meestal 1½ chinees te zien! Op den duur werden we zelf ook wat chinezer in ons optreden. Gewoon terugduwen of duidelijk maken dat je het niet pikt. Overigens maakt niemand zich over het gedrag van de ander echt druk. Men accepteert. Eigenlijk wel begrijpelijk in een land met zoveel mensen. Het zou anders al gauw moord en doodslag worden. In China is het nou eenmaal bijna onmogelijk om jezelf terug te trekken uit de massa; zeker in de steden.

De volgende halte was de heilige taostische berg QingCheng Shan. Ook daar weer hordes chinezen. Je raakt er aan gewend…! Na een hele lange laan omzoomd met bomen kwam je bij de eigenlijke entree van de heilige berg. Een lange hoge trap leidde naar een soort tempelgebouw. Als je erdoor heen was gelopen kwam je op een pad/trap dat je verder de berg op leidde. In de drukkende warmte viel dat niet echt mee. Al gauw voelden de knieën aan als rubber. Al die dringende chinezen om je heen maakte ook dat je niet je eigen tempo omhoog kon lopen. Petra was de eerste die afhaakte. Haar slechte knieën wilden niet verder. Op een terrasje met een kop thee bleef ze op onze terugkeer wachten. Ons doel was het bereiken van de kabelbaan die naar de top van de berg ging. De weg terug zouden we dan gaan lopen. Echter bij het meer aangekomen waar de pontveer klaar lag naar de kabelbaan, bleek deze in onderhoud te zijn en niet te werken. Wij balen, want het had heel wat zweetdruppeltjes gekost om daar te komen. Marjet, Theo en Jerry besloten dan maar te voet de berg verder te beklimmen. De anderen daalden weer af naar het terrasje met Petra. Ik  hield het na 10 minuten klimmen al voor gezien. Ook mijn knie begon pijn te doen. Het leek mij beter niet te forceren. Jerry e  Marjet zijn nog een heel eind doorgelopen. Stoer hoor! De top hebben ook zij niet gehaald; was toch echt te zwaar.

Wat nog wel even vermeld moet worden is dat de bouwmaterialen voor het onderhoud kabelbaan over dezelfde trappen omhoog gebracht moesten worden. Er was geen andere mogelijkheid en weg. Karretjes om dit te doen waren er niet. Wel pezige mannen met heeele sterke kuiten, die alles op hun rug naar boven droegen. En met alles, bedoel ik ook echt alles! Van balen cement, stapels houten planken tot PVC rioolbuizen van 3-4 meter. Waarschijnlijk werkten ze op stukloon, want lang rusten onderweg deden ze niet. We  hadden zwaar respect voor deze mannen. Ga er maar aanstaan!

Na een paar koppen koffie op het terras zijn we naar beneden gelopen. Aangekomen bij de uitgang zat daar een groep van de dragers uit te rusten. Niet voor lang, een tractor met de volgende lading cementzakken kwam al weer aanrijden…..