Dinsdag 13 juli De Muur

Dinsdag 13 juli  De muur

Vandaag extra vroeg uit de veren. Wandelschoenen aan en op weg naar de muur. Met zijn zevenen in een klein transportbusje. Je moet weten dat de beenruimte in een chinees busje afgestemd is op kleine Chineesjes. Wij met onze lange Europese benen zitten daardoor meestal opgevouwen en klem tussen de stoelen. Zelfs Marga paste er niet tussen. Wij al lang blij dat we maar met 7 personen in het 13 personen busje mochten. Te vroeg gejuicht! We reden naar een verzamelplaats waar nog 4 toeristen instapten. Weg extra ruimte! Vervolgens moesten we 3uur opgevouwen zitten op weg naar de muur. Dat idee, dat we straks op een van de wereldwonderen zouden staan, vergoedde alle ontberingen. En……… een wereldwonder is nog zachtjes uitgedrukt!! Wat mooi, bijzonder en vooral heeeeeeeel lang! En dan zien wij nog maar een klein gedeelte van de totale lengte van de muur. De totale lengte is 6700km!!!! Het stuk wat wij gingen belopen was van Jingshanling naar Simatai en is 10 km en hier doe je 2 uur over!! Het is onvoorstelbaar als je op de muur loopt dat je jezelf een voorstelling moet maken hoe deze muur dan tot stand is gekomen. De muur ligt hoog in de bergen en dus moesten ze al die stenen om deze muur te bouwen naar boven sjouwen……!!! De muur is gebouwd om de Mongolen buiten te houden die steeds invallen deden in China. Nu behoord Mongolië ook tot China. Dit stuk wordt gezien als het mooiste en indrukwekkendste stuk muur om te bewandelen. Je kan vanaf een bepaald punt aan beide kanten de muur heel ver zien liggen.  De muur tussen Jingshanling  en Simatai en heeft 30 wachttorens. Je kon maar tot de 15^e lopen vanwege herstelwerkzaamheden. We zijn na een 1½ uur,ons vergapend aan al het moois om ons heen, afgehaakt en teruggelopen via een pad de berg af waar je ook nog langs landbouwgrond van de lokale bevolking komt. Trouwens de lokale bevolking pikt ook hier weer een graantje mee van de toeristen die de muur komen bezichtigen. Ze bieden je allerlei spullen aan zoals: boeken over de muur, zelfgemaakte spullen enz. enz. en……….. dat doen ze op een slimme manier. Ze lopen eerst met je mee en vragen hoe het met je gaat en waar je vandaan komt. Ondertussen proberen ze je te helpen met de moeilijke stukken bij de trappen omhoog en weer omlaag Soms zijn er stukken tussen uit, waardoor het af en toe best wel klauteren en klimmen is. Het is moeilijk deze mensen van je af te slaan. Ze zijn verder heel aardig en we negeerden ze waar het kon. Want we wilden zoiets moois en deze belangrijke bezienswaardigheid toch wel op ons eigen manier beleven en niet steeds met die horde mensen om ons heen. Overigens is dit stuk muur ook de minst toeristische. Andere punten van opstappen waar de muur veel breder is en goed in tact loop je in een brede slurf van vooral Chinezen over de muur. Dit hadden wij dus helemaal niet en dan neem je die paar locals er maar bij! Rens en Petra hadden er voor gekozen om op de muur de weg terug te nemen omdat ze dachten het pad naar beneden niet aan te kunnen; te stijl. Dit viel gelukkig reuze mee en het liep lekker vlug aan. Wat niet verkeerd was daar het weer broeierig heet was! Wij hadden medelij met Rens en Petra wetende welke inspanning ze terug weer moesten leveren en dan ook nog met de kabelbaan naar beneden. Wij zaten al heerlijk beneden aan ons biertje toen Rens en Petra eindelijk ook beneden kwamen. Zij hadden niet verwacht dat wij er al zouden zitten dus dit was wel een beetje zuur!! Na een lekker koud biertje waren ze dit ook wel weer vergeten. De lunch inbegrepen bij deze trip was niet te eten! Dit zouden we ’s avonds wel weer goedmaken. Pekingeend eten in het restaurantje waar Tara en Michiel (dochter en vriend van onze medereizigers: Jerry en Marjet) die in oktober 2009 3 maanden lang in China hebben rondgetrokken). Hier moesten we naar toe dit was HET restaurant in Beijing waar je heerlijke Pekingeend kon eten! Vele beroemdheden waren ons voor gegaan. Maar……… dan zouden we het wel eerst moeten vinden. Tara had het adres opgeschreven voor ons. In het hotel hadden we het in het Chinees laten schrijven om zo aan de taxichauffeurs te kunnen geven. Onze ervaring met taxi’s aan te houden was niet erg goed. Om een een of andere reden rijden ze niet graag de Hutongs in en dit restaurant lag er wel toevallig in. Na 1 x te zijn geweigerd stopte er zowaar 1 taxi en namen mij (Marga), Walter en Theo mee. We gaven hem het papiertje met het adres erop. Dit ging tot zover goed. Marjet had ons verteld dat het helemaal niet zover van ons hotel moest liggen. Maar na een 15 minuten in het rond te hebben gereden gingen we ons toch wel zorgen maken. Een aantal keren moest de taxichauffeur uitstappen om de weg te vragen. We waren inmiddels wel in een Hutong beland. Waar het er her en der nu niet even fris uit zag. Eindelijk waren we toch op de plaats van bestemming gekomen. Ik herkende de beschilderde eend op de muur van de foto’s van Tara en Michiel direct dus we zaten goed We liepen naar de ingang en buiten het restaurant stonden en zaten mensen te wachten tot ze aan de beurt waren! Wat ik heel raar vond want het zag er allemaal niet uit daar! Maar goed wij naar binnen om te kijken of de rest: Jerry, Marjet en Petra ook inmiddels gearriveerd waren. Want misschien was hun taxichauffeur wel direct goed gereden. Binnen was het een sluip en kruipdoor en kwamen de eigenaresse tegen die flink de wind er onder had daar! Stond te zwaaien met haar armen en regelde de hele boel daar. Je kon de Pekingeenden aan de haken zien hangen waar ze geroosterd werden. Het was een komen en gaan van die eenden! Ze vroeg en wij vertelden. Ze herinnerde zich dat we hadden gereserveerd. Wij vertelden haar dat we nog niet compleet waren. We gingen weer naar buiten om de rest daar op te vangen. Toen zij gearriveerd waren hadden ze ook weer een leuke anekdote te vertellen.

Zij konden maar geen taxi vinden op de plek waar ze stonden te zwaaien naar de langs rijdende taxi’s. Uiteindelijk stopte er een gemotoriseerde riksja. Dat is zo’n klein driewielertje waar een bankje op is gemonteerd met een kap eroverheen. Daar moesten ze met z’n drieën in! Dat kan misschien wel met drie kleine en smalle chinezen, maar drie uit de kluiten gewassen europeanen is toch echt een probleem. Uiteindelijk ging Marjet maar op schoot bij Jerry en zo vertrokken ze. De chauffeur zat al rijdende te bellen naar een collega bleek later, want drie straten verder kwam een tweede rikja aan. Marjet gauw overstappen en weg spoot de riksja het drukke verkeer van Beijing in. De andere rikja bleef maar rustig aan rijden en raakte de ander riksja al gauw kwijt. Achteraf was dit opzettelijk zo gedaan. Men dacht zo een goede dubbelslag te slaan met rijke vreemdelingen in de rikja. Vooraf was onderhandeld over de prijs. Moet je altijd doen met riksja’s anders zetten ze je af. Toen de rikja’s aangekomen waren bij het restaurant stopte ze een eind van het restaurant en van elkaar. De chauffeur wilde geld van Marjet, maar die verwees naar Jerry. Hij had de portemonnee. Natuurlijk wilde hij dat niet, zijn bedoeling was apart afrekenen. Hij begon al een beetje onaangenaam te doen tegen Marjet. Dus zij snel uitstappen en naar de anderen lopen. In tussen was de andere chauffeur op dezelfde toer gegaan en vroeg 300 yuan voor de rit. Voor de duidelijkheid, dat is 20x de normale prijs. Jerry wees dat resoluut af en herinnerde hem aan de afgesproken prijs. Tegelijkertijd hield hij ook Marjet in de gaten. Petra werd helemaal zenuwachtig van de situatie en dacht, wegwezen hier! Ze gaf de chauffeur snel 100 yuan en maakte dat ze wegkwam. De  chauffeurs bleven nog een eindje al scheldend en roepend achter hen aan rijden, maar gaven op toen zij de hutong inliepen. Tijdens de hele kwestie hadden er diverse chinezen naar het tafereel op straat staan kijken. Ingrijpen of helpen deden ze echter niet. Zo zie je maar weer, aan de andere kant van de aardkloot gaat het er niet anders aan toe dan bij ons. Al te vaak kijken ze ook hier maar liever een andere kant op en bemoeien ze zich met hun eigen zaken.

Goed, met z’n zessen gingen we aan tafel. Bij het reserveren moesten we opgeven hoeveel eenden we wilden eten.  Marjet zei , we zijn met z’n zessen dus doe er maar 6. Dat vond de mevrouw van het restaurant toch wel een beetje veel. Drie was genoeg. Oké, ieder een halve eend. Denkend aan kip dachten we dat wel genoeg zou zijn. Wat we even vergeten waren was:

a.       Een eend is veel groter dan een kip

b.      Naast de eend komt er ook nog het een en ander aan groenvoer op tafel.

Kortom , de eerste eend werd getoond door de kok en na onze goedkeuring vakkundig in dunne plakjes gefileerd. Dat waren al drie bordjes vol met eenden vlees die op de ronde draaischijf van onze tafel werden gezet. Vervolgens kwamen er kommetjes met jonge bamboescheuten, komkommer en bordjes met hele dunne pannenkoekjes waarmee je een soort van wrap kon maken. Natuurlik wilden we er ook nog rijst bij; dus kwamen er zes kommetjes rijst. De draaischijf stond al aardig vol toen de tweede eend werd getoond en gefileerd. Weer drie bordjes eend. Er was inmiddels geen plekje meer vrij. Dat betekende voor ons snel en stevig dooreten. Bordjes leegmaken voor de derde eend die nog moest komen.

De eend was verrukkelijk. Gerookt en geroosterd boven een houtvuur. Een knapperig, maar vet velletje en smakelijk geurig vlees. Toen de derde eend arriveerde hadden we eigenlijk al genoeg gegeten. Het onze eer in het bijzonder en die van Nederland in het algemeen echter te na om die onaangeroerd te laten staan. Met vereende krachten hebben we een groot gedeelte nog opgegeten. Meer dan verzadigd en vele Yuans lichter zijn we het restaurant uitgerold , de hutong weer in. Een ervaring rijker, namelijk dat Peking eend heel erg lekker is; dit het beste restaurant van Beijing was voor Peking eend en dat we voortaan minder moesten bestellen. De reden is, dat chinezen met elkaar eten. De porties zijn dan ook op een groep afgestemd en niet, zoals bij ons op individuen.

Er wachtte ons buiten op straat weer een nieuwe uitdaging. Hoe komen we thuis?

In ieder geval geen riksja! Dus maar proberen een taxi aan te houden. Zowaar ging dat snel. De taxi nam Marga, Walter en Petra mee. Had gezien op ons kaartje van het hotel waar ze naar toe moesten en gaf aan het te weten waar dat was. Dat gaf de burger hoop. Valse hoop bleek al gauw. De volgende taxi weigerde ons toen we het hotelkaartje lieten zien. De tweede ook. Allemaal last van ‘hutongangst’. Dat werd dus lopen geblazen. Uiteindelijk vonden we toch een taxi die ons mee wilde nemen. Marjet wees heel slim niet ons hotel op het kaartje aan, maar de nabij gelegen kerk. Toen we uitstapten hoorde we aan de andere kant van de weg onze namen roepen. Daar stonden Walter, Marga en Petra. Wat een toeval! Die waren door de taxi op een totaal verkeerde plek uit de taxi gezet. Hoe kwamen ze thuis? Niemand had het kaartje van het hotel bij zich en geen telefoon om ons te bellen. Walter ontfermde zich over de twee dames met de woorden: Vertrouw maar op mij! Mooi niet, ook hij kon de weg terug niet vinden. Juist op het moment dat de wanhoop te slaan, stopte onze taxi vlak bij hen. Wij waren dus een soort reddende engel. Met behulp van Jerry’s GPS liepen we al snel richting hotel, waar we moe maar voldaan ons bedje inkropen.

Morgen een rustdag! Lekker uitslapen en doen wat je wilt. We keken er allemaal naar uit. De Muur en Peking eend was een beetje teveel van het goede op één dag.